कविता

एकल यात्री 

पर्खाई तिम्रो हुन्छ,अनि अन्त्यमा एक्लो हुन्छु म,

तिम्रा गोरेटोहरुमा चौबाटाहरु धेरै रहेछन् 

 त्यो गल्ली मेरो हैन अब,म अटाउन्न त्यहाँ ,

त्यो अर्कैको बासस्थान हो,भो म अटाउँदिन त्यहाँ ।

यो एक बाटोनै घुमिरहेछ मलाई, 

तिम्रा सडकहरु के सक्थे र म हिड्न ।

फराकिलो भएर के गर्नु र? 

खुट्टा नअटाउने खुड्किलाहरु ।

खुट्टा समाउछौ अनि हिँड् भन्छौ,

म कोशिस गरिरहेछु असम्भव हिँडाइहरु ।

उभिन्छु अनि लड्छु,मलाई धुलोको 

चुम्बन प्यरो लाग्छ आजकल ।

रित्ता हुन्छन् तिम्रा बाहुहरु तर मलाई उठाउनन् ।

गन्तव्यबिहिन भुमरीमा घुमिरहेछु,

यही मेरो आफ्नो बन्छ आजकल।

हावाको बेगमा रुमलिएर अलप भूमरीको एक कण म ।

तिम्रो साथ भन्दा तिम्रो कल्पना प्रीय छ मलाई,

आशा भन्दा निराशा नजिक छ मलाई,

अनि तिमी भन्दा,त्यही नजिक बन्दछन् सँधै,

आखिर पर्खाईको एकल यात्री म ।

चौतारीले गिज्याउँछ मलाई आजकल,

एक्लो थियो सुनसान चौतारी,

अहिले उसको सखी छु म,

उसको भाषा बुझ्दछु म आजकल र उसले मेरो,

सायद तिम्रा गल्ली र मोडहरुले मेरो ठेगाना भुलीसकेछ ।

म एकल  यात्री तिम्रो पर्खाइको ।

तिम्रो गोरेटोमा नयाँ बाटो जोडिएको छ रे,

मेरो त गन्तब्य मेटिदैछ ,

एकल यात्री म,तिम्रो पर्खाइको ।

युवराज अर्याल,श्रीअन्तु,इलाम