बिहानी त्यो  मिर्मिरेमा झ्यालबाट  देख्थे उनलाई, 

औँला टोकी लजाउँथिन् पर्दा तानी छेक्थे उनलाई । 

जम्का भेटमा कहिलेकाँही तर्कि हिंड्ने उसैगरी , 

नसालु  ती  नजरलाई  झुकाउन  हेर्थे   उनलाई ।

स्याउ  जस्तै मुहार हुन्थ्यो, त्यसपछी त  झन् झन् , 

मिलनका चित्र  खिची आफ्नै मनमा बेर्थे उनलाई ।  

धेरै   भयो आज-भोली  झ्यालबाट  नदेखेको ,

बिपनी  मा  नदेखेनी  सपनीमा  भेट्थे उनलाई ।

अँधेरीलाई  कहाँ  छेक्छन् चम्किने  ती ताराहरु, 

औँशीको त्यो रातमा पनि जुनसँगै केर्थे उनलाई ।

युवराज अर्याल