Yubraj Aryal

आफन्तको  बियोगले, चित्कार  छ पशुपतिमा, चखेवाझैं प्रेम जोडीको,खित्कार छ पशुपतिमा । कसैलाई बिरह  त्यहाँ, कसैको त्यो संयोग बन्छ, शब्द  हटिया भर्नलाई  गीतकार  छ पशुपतीमा । अभिनय  कलालाई आँसु आउन्न भन्छन्  अन्त, श्राद्ध नक्कल गर्नलाई कलाकार छ पशुपतिमा । हजारौंको  प्रवेश  रोकी,बिशिष्टको पहिले पालो, त्यही पालोको अघिपछि पत्रकार छ पशुपतिमा । रमिताले  लाममा कोही, कसैलाई  विवशता  छ, शन्ततीको भोको पेटले,सुजिकार छ पशुपतिमा ।                                  युवराज अर्याल

भाग्यमा     लेखिएको     कहाँ     मेटिन्छ   र ,  हत्केलाले   सूर्यलाई ,  कहाँ   छेकिन्छ   र   । हृदयमा     बस्छु  ,  भन्छन्     कोहीकोही , आफ्नो   मन   त   आफैं   कहाँ   देखिन्छ   र। उफ्रिन   त   उफ्रिन्छ , भ्यागुतो   नि   कुवाभित्र , अफ्नो   टाउको   आफैले   कहाँ   टेकिन्छ     र। अँधेरीलाई   काफी   हुन्छ   झिनो   जुनकिरी ,  चम्किने   चाँदनीले   चिसो   कहाँ   सेकिन्छ   र। कल्पनालाई   सजाउने   कागज   पाना   जस्तै ,  अन्तरमनलाई   कलमले   कहाँ   लेखिन्छ   र   ।                            युवराज   अर्याल